เธอชนะแล้วทิฟฟานี่

————- เธอชนะแล้วทิฟฟานี่——————–

.

อย่าทำให้ความมั่นใจที่ฉันเคยมี

ความเด็ดเดี่ยวที่ฉันเคยทำ

แปรเปลี่ยนเป็นความหวั่นไหว

.

ผู้หญิงที่กำลังยืนทำหน้าเศร้า แววตาตัดพ้อ อยู่ตรงหน้า

กำลังจะทำให้ใจฉันอ่อน แล้วมันส่งผลกระทบต่อการกระทำ

ทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ทั้งๆที่ซอฮยอนคิดจะทิ้งตัวลงนั่ง

บนโซฟาตัวนุ่มตามเดิมหลังจากที่บอกให้ลูกน้องไปส่ง

ทิฟฟานี่กลับบ้าน แต่ดูแล้วมันคงไม่เป็นเช่นนั้น

“นู๋หมีไม่กลัวหรอก…ถึงซอจะคุ้มครองนู๋หมีไม่ได้…ก็ไม่กลัว”

แสดงว่าที่ฉันบอก….เธอไม่ได้เข้าใจมันเลย

ที่ฉันบอกเธอว่าฉันคุ้มครองเธอจากตัวเองและคนที่เลี้ยงฉันมาจนโต

ไม่ได้… ไม่ใช่จะบอกเพราะเธอกลัวแต่ที่บอกเพราะฉันเองต่างหาก

ที่กำลังกลัวขึ้นทุกที กลัวความหวั่นไหวของตัวเองจะทำให้ทุกอย่างเลวร้าย

กลัวความใจอ่อนจะนำมาซึ่งความเจ็บปวดให้กับเธอในภายหน้า

“นะ…ให้นู๋หมีค้างที่นี่นะ…ซอนะ”

มือบางที่กำลังกระตุกแขนเรียวเบาๆตามหลังคำว่านะที่พูดออกมา

หน้าหวานที่ส่งยิ้มออดอ้อนมาให้ ซอฮยอนอยากจะใจแข็ง

แข็งเพื่อความปลอดภัย เพื่อการหักห้ามและตัดใจของคนตรงหน้า

แต่…

….เธอชนะแล้วทิฟฟานี่

ชนะ….

….คนที่มันกำลังมองเธอด้วยสายตาห่วงใย

“ตกลง”

“รักซอจังเลย…..ว่าแล้วว่าซอต้องไม่ใจร้ายให้นู๋หมีกลับไปนอนบ้านคนเดียว”

“แต่ห้ามนอนดิ้นนะ”

ใบหน้าหวานที่รอยยิ้มระบายเต็มใบหน้า

ย่นจมูกนิดหนึ่งเมื่อได้ยินคำบอก

“ซอนั้นแหละที่นอนดิ้น…..ตัวทับนู๋หมีตั้งหลายครั้ง”

“แบบนั้นเขาไม่เรียกว่านอนดิ้น…..-*-”

ใบหน้าที่โน้มลงมาใกล้ เสียงกระชิบข้างหู สายตาเจ้าเล่ห์

ของคนที่ทิ้งตัวลงนั่ง มันทำให้ทิฟฟานี่รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

อย่างน้อยก็ดีกว่าการที่โดนไล่ โดนทำตัวเย็นชา สายตาว่างเปล่าใส่

“ไหนดูซิ…ว้า…แก้มไม่น่าหอมแหละ…ช้ำเชียว”

มือที่เอื้อมมาดึงให้นั่งลงบนตัก พร้อมทั้งคำพูดหยอกเย้า

มันทำให้ทิฟฟานี่รู้ว่าเจ้าของห้องอารมณ์ดีพอจะพูดเล่นด้วยได้แล้ว

“ก็ใครละที่เป็นคนทำ…”

“….อืมใครกันนะ”

ใบหน้าที่เลื่อนมาพิจารณารอยซ้ำใกล้ๆ หน้าตาไม่รู้ไม่ชี้นั้น

ทำให้ทิฟฟานี่รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“ก็คน..คนนี้ไง”

นิ้วยาวจิ้มลงไปบนอกซ้ายของซอฮยอนซ้ำๆ

เจ้าเล่ห์ ทำเป็นหน้าใสซื่อ ทีตอนนั้นทำให้นู๋หมีกลัวแทบตาย

กลัวจนแทบไม่รู้ว่าเดินออกมาจากตรงนั้นได้ยังไง

มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกยุนอาจับแขน

“อะไร??…นี่ซอใจร้ายขนาดนั้นเชียว”

“ใช่…….ใจร้าย”

ถึงคำตอบจะดูแรงและโกรธแต่แววตากลับฉายแววความสุข

ปรากฏชัดออกมาเมื่อยามที่ดวงตากลมโตสบตากับดวงตาคม

“แบบนี้ก็ต้องไถ่โทษอีกซิ…คราวนี้ฟานี่จะเอาอะไรนะ…

นิทานเหมือนเดิมหรือว่าเป็นอะไร….??”

คนบนตักส่ายหัวจนผมปลิวสยายเมื่อไม่พอใจกับสิ่งที่ถูกเสนอ

เพื่อเป็นการไถ่โทษ ก็คนมันไม่อยากจะฟังแล้วนิ…นิทาน

“ซอ…นั่งเฉยๆนิ่งๆ… ซัก 5 นาทีได้ไหม”

ถึงจะแปลกใจในคำขอและการไถ่โทษที่แค่ให้นั่งเฉยๆ

มันจะดูประหลาดแต่ในเมื่อคนในอ้อมกอดขอด้วย

น้ำเสียงและแววตาจริงจังซอฮยอนก็ต้องทำตาม

ร่างสูงที่พยักหน้าพร้อมคำตอบรับ

“…..ได้……..”

เอวบางที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระเมื่อมือเรียวทิ้งลงแนบไว้ข้างลำตัว

มีเพียงสายตาเท่านั้นที่ซอฮยอนยังคงใช้มันจ้องใบหน้าหวาน

ที่อยู่ใกล้ๆในระดับสายตา สายตาที่แปลกใจ อยากรู้ฉายชัดออกมา

ทิฟฟานี่มองใบหน้าคมสวย เยาว์วัย ที่มีผมดำเงาทิ้งตัวลงแนบใบหน้า

ปอยผมที่เริ่มปะตามหน้าผาก แก้มใสที่ยังมีรอยแดงให้เห็นจางๆ

ริมฝีปากสีชมพูเรียวเล็ก ร่างกายที่ดูสูงใหญ่เกินเด็กอายุรุ่นเดียวกัน

ทำให้เวลาเดินไปทางไหนจะเป็นจุดเด่น เป้าสายตาให้คนอื่นมอง

ทั้งความเด่นของร่างกายและความสวยของใบหน้า

.

รักขนาดไหนน่ะ………….ยังอดตกใจไม่ได้….

ไม่นึกว่าตัวเองจะรักเด็กคนนี้มากมายขนาดนี้

วันที่ได้รู้ว่าเธอจะไม่อยู่ด้วยกัน..วันนั้นฉันถึงได้รู้

.

“ถ้าซออยู่บ้านนู๋หมีไม่ได้…ขอมาอยู่ที่นี่นะ…

นู๋หมีนอนไม่หลับ…มันข่มตาไม่ลงถ้าไม่ได้เห็นซออยู่ข้างๆ”

5 นาทีที่ห้ามขยับ ห้ามทำอะไรนอกจากนั่งนิ่งๆ

แต่นี่มันพึ่งผ่านมาไม่ถึงนาที ใจมันก็ประท้วง

กับไอ้การที่ได้แค่นั่งจ้องมอง

“นู๋หมีรักซอนะ…รักมากจริงๆ…รักจนไม่รู้จะทำยังไง”

เรารักกัน …………ใช่ไหม

ริมฝีปากเย็นเฉียบทาบทับลงบนปากนุ่มอย่างแผ่วเบา
ลิ้นเล็กเล็มเลียด้วยความลุ่มหลง มือบางที่เลื่อนขึ้นโอบรอบคอ
จูบที่อ่อนหวานกำลังดำเนินไปด้วยความรัก

นี่เป็นครั้งแรกที่ทิฟฟานี่ทำอะไรแบบนี้ เป็นครั้งที่แรกที่เธอจูบซอฮยอนก่อน

โดยที่อีกฝ่ายแค่นั่งเฉยๆ เพราะซอฮยอนเป็นคนที่รักษาสัญญา

ร่างเพรียวที่เธอกำลังจูบเป็นคนที่พูดคำไหนแล้วต้องทำให้ได้

แม้ทิฟฟานี่เริ่มรู้สึกว่าคนตรงหน้ากำลังสั่นด้วยความอดกลั้นก็ตามที

3 นาทีที่ผ่านไปด้วยความยากลำบากมันทำให้ซอฮยอน

หมดความอดทน นั้นเป็นเพราะแอลกอฮอลที่ดื่มเข้าไป

หรือว่าร่างกายที่ทนไม่ไหวกับการกระทำของคนบนตัก

หรือว่า…..อะไรก็ช่างหัวมันเถอะ…..รู้แค่ว่าทนไม่ไหวแล้ว

แรงมือที่ดึงเอวบางให้ขยับเข้ามาหา ริมฝีปากอุ่นที่จูบตอบ

ทำให้ทิฟฟานี่รู้ว่าคนอย่างซอฮยอนก็ผิดคำพูดเป็นถ้าทนไม่ไหว
สองมือที่โอบรอบคอกระชับแน่นขึ้นอีก เบียดบดเข้าหาอย่างเคลิบเคลิ้ม
นิ้วเรียวยาวที่กดทิ้งน้ำหนักลงบนเอวกระตุนให้จูบยิ่งดำเนินไปอย่างรุ่มร้อน
ปลายลิ้นที่พันเกี่ยวกันอยู่นั้นตวัดเข้าหากับอย่างไม่รู้จักพอ …………

.

ถ้าพระเจ้าทรงอยากจะให้ลูกมีความรัก

โดยได้ประธานผู้หญิงคนที่อยู่ตรงหน้ามา

แล้วทำไมพระองค์ถึงได้ประธานคำสั่ง

ที่ลูกไม่มีทางขัดได้…มาให้ด้วยเสมอ

หรือนั้นเป็นเพียงเพราะพระองค์ต้องการกลั้นแกล้งคนบาป

.

.

“ที่เจสสอนไปยูได้อะไรบ้างไหม”

“ได้”

คำตอบที่หนักแน่นและมั่นใจทำให้เจสสิก้ายิ้มออกมา

อย่างน้อยก็ไม่เสียแรงเปล่าที่นั่งติวให้ยูริมาเกือบสองชั่วโมง

ถึงแม้ว่าจะเห็นแค่คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามจะนั่งยิ้มมองหน้าเธอ

อย่างเดียวก็ตามที ตอบแบบนี้แสดงว่าคงจะมีซึมเข้าสมองบ้างแหละ

“แล้วได้อะไร”

“ได้ Love Jess”

คำตอบเกือบทำให้คนที่นั่งเท้าคางอยู่หัวฟาดกับโต๊ะตัวเตี้ยๆที่ใช้นั่งติวนั่งสือ

นั้นว่าแหละ ไม่น่าไปคิดเลยว่าหน้าตาแบบนี้จะเอาจริงเอาจังกับใครเขา

“แล้วได้อะไรอีกบ้างไหม”

“Fall in love Jess”

พอแล้วละ หยุดถาม เหนื่อยเปล่า เสียเวลาไปสองชั่วโมง

ยังดีกว่าเสียเพิ่มมาอีกชั่วโมงกับการซักไซ้ ไล่เลียง

คนเราตอนเด็กเป็นยังไงผ่านมาสามสี่ปีก็ยังไม่เปลี่ยน

เจสสิก้ามั่นใจว่าทฤษฏีที่บอกว่าคนเรายิ่งโต

จะยิ่งมีความคิดเป็นผู้ใหญ่นั้นมันผิด

ผิดมากยิ่งจะเอามาใช้กับคนที่ชื่อควอนยูริยิ่งผิดใหญ่เลย

“เจสไม่ถามยูแล้วเหรอ…”

ใครมันจะกล้าถามเธอดูทำหน้าเขาซิ~~~~~~==*

ลอยเด่นเป็นสง่า เห็นเต็มลูกตามาแต่ไกลเชียว

ไอ้ความเจ้าชู้ กะล่อนน่ะ ลดๆลงบ้างก็ได้

สายตาแพรวพราวเวลาจ้องมองน่ะเดี่ยวฉันก็กลัว

.

จริงเหรอ………………

.

……………………….จริง

“ติวก็เสร็จแล้ว..ถามก็ไม่ถามแล้ว…

ถ้างั้น…..ถ้างั้น…..”

“ถะ…ถ้างั้นอะไร???”

เสียงตะกุกตะกักเมื่อยามโดนมือยาวจับลงบนมือเรียว

แต่แค่จับเฉยๆเจสสิก้าจะไม่หวั่นไหวและเกิดอาการ

เสียงสั่นแบบนี้หรอกนะ ถ้ามือเรียวนั้นจะไม่ลูบไล่

ไปตามแขนบางขึ้นไปเรื่อย ขาที่นั่งบนพื้นก็เริ่ม

จะเขย่งปลายเท้าลุกขึ้น พร้อมกับหน้าที่เริ่ม

จะชะโงกข้ามโต๊ะเข้ามาหา

“ถ้างั้นเราจะทำอะไรต่อละ”

“นะ…น่ะ นอน…นอนไง”

“อืมนอนก็จริงน่ะ…นอนบนเตียงกัน”

ว้ายยยยไม่ได้คิดเลยว่านอนมันต้องขึ้นเตียง … นี่ขนาดนั่งอยู่พื้น

มือยังไต่เป็นปลามึกเลย ถ้าบนเตียงจากลิงจะไม่กลายเป็นงู

หลามเวลารัดเหยื่อเหรอ…โอ้ยยยคิดแล้วหายใจไม่ออก

“ไปเจสเราไปบนเตียงกัน…!!!”

แขนขามันรู้สึกจะอ่อนแรงซะรื้อๆ เมื่อเจอคำชวน

พร้อมกับหน้าตาละห้อยแบบนั้น

“เจสสงสัยจะติวจนเหนื่อยให้ยูอุ้มขึ้นเตียงเลยแล้วกันนะ”

อิอิ เสร็จลิงละ หน้าขาวๆเสียงสั่นๆ แบบนี้แสดงว่าอยู่ใน

ช่วงตะลึงหรือว่ากำลังตัดสินใจ ยังไงก็ไม่ทันแล้วละ

เพราะโดนอุ้มตัวลอยจากพื้นแล้ว

เดี่ยว นี่ทำอะไร…ฉันกำลังจะโดนอุ้มฆ่าใช่ไหมค่ะ

ไม่ใช่…นั้นเขาเรียกว่าอุ้มไปกิน ไม่ใช่อุ้มไปฆ่า

อ๋อ… อุ้มไปกินเข้าใจแหละ ว้ายยยยย

“ปล่อยเจสเดี่ยวนี่นะ”

นั้นพึ่งจะเริ่มรู้สึกตัวเมื่อขายาวๆของมันก้าวขึ้นเตียง

“ปล่อยแหละ…นอนกัน”

โห นอนอะไรของมัน ทิ้งตัวลงมาทับกันแบบนี้มันเรียกว่านอนรึยังไง

แล้วหน้าคมที่มันใช้แนบลงมาหานั้นอีก

“อื้อ…!”

ร้องไปอย่างนั้นแหละเพราะริมฝีปากถูกปากบางๆมันดูดก็เลยต้องร้อง

แกร๊กก!!!

แอ๊ดดด!!!

ปัง!!!

“ไหนบอกว่าติว…แล้วทำไมไปนอนทับกันบนเตียง -*-”

โหยยยยย……….คริสตัลลลลลอีกแล้ว…………

จะมาทำไมละค่ะน้องแฟนที่รักของยูริ

จะมาทำไม…ดึกแล้วทำไมไม่นอน

“ไม่ต้องมองหน้าแบบนั้น…เขาจะมานอนด้วย”

จะไม่ให้มองได้ไงน้องค่ะ ก็น้องเล่นออกมาขัดจังหวะทุกทีเลย

พี่ยูกำลังปั่นอารมณ์ของพี่สาวนู๋อยู่พอดี เกือบจะได้แล้วเชียว

ไม่น่าเลย ไม่น่าลืมล็อคประตูเลย ความผิดของยูเอง

ที่เดินตามหลังเจสเข้ามาในห้องโดยไม่ได้ล็อคประตู

“แล้วห้องน้องคริสตัลมันไม่น่านอนเหรอค่ะ”

เมื่อเห็นเจ้าของห้อง…นอนมองหน้าน้องนิ่งเฉย

แขกที่ดี มีมารยาทอย่างยูริจึงต้องรีบบอกปัด

และหาถ้อยคำนุ่มนวลมาไล่…ให้รีบๆไปซะที

“ทำไมทีคนอื่นยังนอนได้เลย…แล้วน้องทำไมจะนอนไม่ได้”

อู๊ยยย.. มันเสียด จี๊ดดดด!!!! ขอร้องเถอะคริสตัลผู้น่ารัก

และสวยงามเหมือนพี่สาว อย่าเรียกพี่ยูริคนนี้ว่าคนอื่นได้ไหม

รู้อะไรรึเปล่า…ว่าถ้าคริสตัลไม่เข้ามาอีกชั่วโมงพี่ยูริคนนี้

จะกลายเป็นพี่เขยอันแสนสะดิ้งของคริสตัลไปแล้วนะเนีย

.

โถ่ช่างไม่เห็นใจพี่เขยคนนี้บ้างเลย

“นู๋จะนอนกลาง”

“อย่างนั้นเลยเหรอ”

>[]< ว้ายคริสตัลจะนอนกลางก็แสดงว่าดิ้นไปทางไหนก็เจอแต่คริสตัลนะสิ

“ไม่ได้…เดี่ยวพี่นอนตรงกลาง..ไม่ไว้ใจใครบางคน”

หันสายตาไปดุน้องที..หันมาดุคนที่นั่งทำหน้าระลี้ระริกข้างๆที

อย่านึกว่าไม่รู้นะยูริว่าหน้าตาแบบนั้นคิดอะไร..

ใครจะไว้ใจให้นอนใกล้น้องสาวขนาดกับฉัน

นิ่ง และดุแบบนี้เธอยังนัวเนียคลอเคลียไม่ห่าง

แล้วกับน้องฉันอย่าฝัน T-T’

“ก็ไม่ได้คิดอะไรแค่อุทานเฉยๆ”

“ดีแล้วที่ไม่ได้คิด”

ใบหน้าคมที่แนบลงมาถูไถกับต้นแขนขาวของเจสสิก้า

อย่างประจบประแจงเพราะเห็นคริสตัลทิ้งตัวลงนอน

พร้อมกับกอดตุ๊กตาโดยไม่ได้สนใจคนสองคนที่กำลังนั่งอยู่

“แล้วทำไมไม่นอน…นั่งทำอะไรกันมันดึกแล้วนะ”

เหมาะเป็นน้องเจสมากแค่เสียงบอกยังออกแนวตวาดขนาดนั้น

แล้วถ้าโมโหจะไม่โดดกัดคอคนข้างๆเลยรึไง

อย่านะ… อย่าได้มากัดคอขาวๆของที่รักยูนะ

คอนี้มีไว้สำหรับจมูกโด่งๆ ดั้งคมๆ หน้าหล่อๆ

อย่างฉันฝังลงไปเท่านั้น ถึงเป็นน้องก็ห้ามแตะ

แว๊กกกก!!! ยังพูดไม่ทันขาดคำแขน แขน คอ คอ

“เป็นอะไรนะเราวันนี้เกิดเป็นโรครักพี่ขึ้นมารึไง”

“ก็เราสองคนไม่ได้นอนกอดกันนานแล้วนะ

พี่เจสนะ…กอดกันแบบนี้แล้วอุ่นดีจัง”

นี่อะไรกัน…น้องซบ พี่ซุก…ช่างดูอบอุ่น

แล้วแฟนกับพี่เขยคนนี้จะไปอยู่ตรงไหน

ไม่..ไม่..มันต้องไม่เป็นแบบนี้ซิ

ไม่ใช่นะ..แผนการณ์ฉันไม่ได้สร้างขึ้นมา

เพื่อก่อสายสัมพันธุ์ระหว่างพี่กับน้องนะ

ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อจะเป็นพี่เขยของเธอหากคริสตัล

เอาแขนกับหน้าออกไปจากตัวเจสของยูเดี่ยวนี่

พลั๊ก!!

“นี่พี่ยูริมาปัดแขนฉันทำไม”

“พี่ไม่ได้ปัด…”

“ถ้าพี่ไม่ได้ทำแล้วใครทำ”

“คงจะเป็นผีที่ไม่เห็นด้วยกับการที่เธอนอนกอดเจสละมั้ง”

“ผะ..ผะ..ผีเหรอ ว้ายยยพี่เจส..นู๋กลัว”

อ้าวซวยไปกันใหญ่ ดันกลัวแล้วยิ่งกอดแน่นไปกว่าเดิม

“อือ..ไม่กลัวนะพี่อยู่ข้างๆ…พี่ยูริเขาล้อเล่นเฉยๆ

ใช่ไหมยูริ…นอนนะนอน”

“ฮึ่ม!!”

ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะเจส ผีสางเทวดา นางฟ้าซาตาน

เขาไม่เห็นด้วยกับการที่เธอไปกอดน้องสาวแบบนั้นจริงๆ

แต่ถ้าหันมากอดกับฉันเทวดาจะร้องเพลงอวยพรเป็นการพลักแทน

ถ้าไม่เชื่อลองทำดูสิ สรุปว่าอด อดอีกแล้ว อดประจำ อดจนจะแห้งตาย

อดจนจะเป็นโรคแห้วลงหัวใจ ลามไปตับไตไส้พุง ต่อไปถ้าใคร

อยากทานผลไม้บอกนะ จะแหวกหัวใจแล้วหยิบแห้วออกมาให้

—————————————————————————